ALEVİ SİVİL TOPLUM KURULUŞLARININ EĞİTİMDE KARAR ALMA SÜRECİNE DAİR ÇALIŞMA VE BEKLENTİLERİ

  • Rasim Tösten Siirt Üniversitesi
  • Nasrullah UZMAN Gazi Üniversitesi
Anahtar Kelimeler: Alevîlik, Bektaşilik, Eğitim, Sivil Toplum Kuruluşu, Milli Eğitim Bakanlığı

Özet

Türkiye’de Alevî kültürünün yaşatılmasını ve Alevî vatandaşlar arasındaki dayanışmanın sağlanmasını amaçlayan çok sayıda sivil toplum kuruluşu bulunmaktadır. Bu araştırmanın temel amacı Alevî sivil toplum kuruluşlarının Türk eğitim sisteminde karar alma sürecine yönelik çalışma ve beklentilerini ortaya koymaktır. Araştırma nitel yöntemli olup betimsel tarama modelindedir. Araştırmanın çalışma grubunu ölçüt örnekleme yoluyla seçilmiş 10 Alevî sivil toplum kuruluşu oluşturmaktadır. Araştırma kapsamında yarı yapılandırılmış görüşme formu oluşturulmuş ve betimsel analiz yapılmıştır. Araştırmanın güvenirliği Huberman Güvenirlik Formülüne göre 0.86 olarak çıkmıştır. Araştırmanın geçerliğinde uzman görüşleri esas alınmıştır. Araştırmada ortaya çıkan bazı sonuçlar şöyledir: Alevî sivil toplum kuruluşları, eğitimde gördükleri sorunları ve beklentilerini ifade etmek için çoğunlukla basın-yayın organlarını kullanmakta, çalıştaylara katılmakta, ortak bildiriler hazırlamakta ve ev ziyaretlerinde bulunmaktadırlar. Araştırmanın çalışma grubunu oluşturan 10 Alevî sivil toplum kuruluşu, çoğunlukla okullarda verilen din derslerinin Sünnî inancının etkisi altında kaldığını iddia etmekte; Alevîlikle ilgili kısımların yetersiz olduğunu savunmakta; bu hususlarda siyasî mercilerle yaptıkları görüşmelerden tatminkâr bir sonuç alamadıklarını belirtmektedir. Söz konusu STK’ların öne sürdükleri bu sorunların çözümü noktasında müfredatın düzenlenmesi, Alevî dedelerin belirli periyodlarla okul ziyaretleri yapması ve öğrencileri Alevîlik konusunda bilgilendirmesi de dâhil olmak üzere bazı beklentileri bulunmaktadır.

Referanslar

Akçeşme, F. (2013). Sivil Toplum ve Türkiye Cumhuriyeti’ndeki Yeri. Hak İş Uluslararası Emek ve Toplum Dergisi, 2 (4).

Bayhan, V. (2002). Demokrasi ve Sivil Toplum Örgütlerinin Engelleri: Patronaj ve Nepotizm. CÜ Sosyal Bilimler Dergisi, 26 (1), 1-13.

Büyüköztürk, Ş., Çakmak, E. K., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş. ve Demirel, F. (2010). Bilimsel Araştırma Yöntemleri. 7. Baskı Ankara: Pegem Akademi.

Creswell JW. (2003). Educational Research: Planning, Conducting, and Evaluating Quantitative and Qualitative Approachesto Research. Upper Saddle River, NJ: Merrill/Pearson Education.

Çaha, Ö. (1994). Osmanlı'da Sivil Toplum. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi,49(03).

Ercan, H. (2002). Türkiye’de Sivil Toplum Tartışmaları Üzerine. C.Ü. Sosyal Bilimler Dergisi Mayıs 2002 Cilt: 26 No:1.

Fraenkel, R. M. ve Wallen, N. E.(2006). How Todesign and Evaluate Research in Education. (6. baskı). New York: McGraw-Hill İnternational Edition.

Karasar, N. (1998). Bilimsel Araştırma Yöntemi. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.

Miles, M. B. ve Huberman, A. M. (1994). Qualitative Data Analysis. 2. Edition London: Sage Publication.

Talas, M. (2011). Sivil Toplum Kuruluşları ve Türkiye Perspektifi. Türklük Bilimi Araştırmaları, 29 (29), 387-401.

Uzuner, Y. (1999). Niteliksel Araştırma Yaklaşımı. (Ed. Ali Atif Bir) Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri. Eskişehir: T.C. Anadolu Üniversitesi Yayınları.

Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2006). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri. Ankara: Seçkin Yayınevi.

Yayınlanmış
2016-12-14